Á morgun rennur upp úrslitastund varðandi hvort deiluaðilar vegna kjarasamnings Norðuráls muni ná saman eða ekki en ríkissáttasemjari hefur boðað til fundar kl. 10 í fyrramálið.

Það er alveg ljóst að ennþá ber töluvert í milli samningsaðila í stórum málum og nægir að nefna í því samhengi launaliðinn en ljóst er samkvæmt því tilboði sem forsvarsmenn Norðuráls hafa lagt fram að umtalsverður munur er ennþá á milli deiluaðila. Eins og margoft hefur komið fram hér á heimasíðunni er meginkrafa samninganefndar stéttarfélaganna að starfsmenn Norðuráls njóti sömu kjara og starfsbræður þeirra í Alcan í Straumsvík.

Það er einnig ljóst að frá þessari kröfu um jöfnun launa við verksmiðjur í sambærilegum iðnaði verður ekki hvikað. Með öðrum orðum: Það verður ekki skrifað undir kjarasamning þar sem jöfnun launa er ekki að eiga sér stað. Þessu sjónarmiði hefur margoft verið komið fram við forsvarsmenn fyrirtækisins og ríkissáttasemjara er það kunnugt enda eru engar forsendur fyrir því að starfsmenn Norðuráls njóti lakari kjara heldur en aðrir starfsmenn í sambærilegum iðnaði.

Formaður Verkalýðsfélags Akraness og Aðalsteinn Baldursson, formaður Framsýnar stéttarfélags á Húsavík voru í útvarpsviðtali í Íslandi í bítið í morgun þar sem skýrsla Rannsóknarnefndar Alþingis var til umfjöllunar.

Fram kom í máli formanns félagsins að honum væri það minnistætt þegar verið var að ganga frá kjarasamningi á hinum almenna vinnumarkaði árið 2008, þá heyrðust varnaðarorð frá greiningardeildum bankanna. Byggðust þau varnaðarorð á því að launafólk þyrfti að semja með hófstilltum hætti til að ná tökum á verðbólgunni og stuðla að stöðugleika til lengri tíma litið.

Þetta sögðu snillingarnir sem voru í greiningardeildum bankanna í byrjun árs 2008, með öðrum orðum var aðalmálið hjá þeim að vara verkalýðshreyfinguna við að fara fram á miklar launabætur til handa sínu fólki. Á sama tíma var verið að ræna bankana innan frá en aðaláhyggjur greiningadeildanna voru launahækkanir verkafólks.

Græðgin var allsráðandi í bankakerfinu og nægir að nefna eins og fram kemur í rannsóknarskýrslunni að ráðningarsamningur Lárusar Welding var metinn á 5,1 milljarð króna. Ekki má gleyma launakjörum Bjarna Ármannssonar en á árinu 2004 var hann með 9 milljónir á mánuði en einungis þremur árum seinna voru launin orðin 50 milljónir á mánuði. Þetta kallar maður alvöru starfsaldurshækkun.

Krafan er skýr frá íslensku verkafólki: að þeir aðilar sem bera ábyrgð á þessum hlutum verði látnir sæta þeirri ábyrgð og það eins fljótt og kostur er. Grundvallaratriðið er að eigur þessara manna sem bera ábyrgð á þessu verði frystar hið snarasta á meðan á rannsókninni stendur. Það er óþolandi að verða vitni að því eins og fram kemur í rannsóknarskýrslunni að Lárus Welding tæmdi bankareikning sinn, 318 milljónir, á sama tíma og hann sagði við alþjóð að allt væri í stakasta lagi í bankanum. Þetta gerðu Elín Sigfúsdóttir og Sigurjón Þ. Árnason, bankastjórar hjá Landsbankanum einnig en þau komu greiðslum í séreignalífeyrissjóðum sínum í skjól. Fram kemur einnig í rannsóknarskýrslunni að margir af æðstu stjórnendum bankanna hafi verið að setja eigur sínar yfir á maka sína, augljóslega til að reyna að skjóta einhverju undan.